باز دوباره ما بعد از تاخیر چندین روزه اومدیم. از بس که این مدت سرم شلوغ بوده وقت نکردم بیام وبلاگ رو به روز کنم. امیر رضای گلم ۳ روز پیش یعنی یکشنبه ۶ ماهه شد. باورم نمی شه که به این زودی گذشته باشه. با اینکه بعضی روزها خیلی سخت می گذشت ولی باز هم خیلی زود گذشت. حسابی هم این وروجک تا تونست تو این ۶ ماه مامانش رو اذیت کرد. ولی خوب شیرینی هاش هم خیلی زیاد بود. مخصوصاْ اینکه خیلی بچه ی خوش اخلاق و خنده روییه بچم و حتی وقتی در اوج گریه هم که هست یه کم باهاش بازی کنی بهت می خنده و بعد به گریه هاش ادامه می ده.  پریروز رفتیم واکسن ۶ ماهگی ش رو زدیم. خیلی اذیت نکرد. البته تا شب پاهاش درد می کرد و فقط پای راستش رو تکون می داد. نصفه شب هم یه کم تب کرده بود که استامینوفن دادم زود خوب شد و حالا هم خدا رو شکر حالش خوبه. وزنش هم کردیم ۸ کیلو بود. خدا رو شکر وزنش کم نشده بود فقط اینکه خیلی زیاد هم نشده. پسرک وروجک من با اینکه خیلی شیطونه اما خیلی هم تنبل تشریف دارن و هنوز از سینه خیز خبری نیست. اصلاْ بد ترین لحظه ی زندگیش وقتیه که رو شکم می ذارمش. از اول که شروع می کنه به نق زدن و بعد هم مثل اینکه بخواد شنا کنه یه کم دست و پا می زنه و بعد هم شروع می کنه به گریه کردن. خیلی تنبل و نق نقوئه. هنوز هم تنهایی نمی تونه بشینه و حتماْ باید به یه چیزی تکیه بده. هنوز هم بعد از یک ماه نتونسته شیشه بخوره و با قطره چکون و قاشق مامانم بهش شیر می ده. غذا خوردنش هم خیلی خوب نیست. حالا براش سرلاک هم گرفتم ولی دیروز که بهش دادم اون رو هم زیاد نخورد و شب هم یک عالمه استفراغ کرد. کلاْ استفراغش خیلی زیاده و هنوز خوب نشده. می گن احتمالاْ تا یک  سالگی ادامه داره. من که دیگه انقدر با دست لباس هاش رو شستم دستم مثل این کارگرها شده و ترک خورده و زخم شده. دیروز تو تاکسی که بودم یه دختره کنارم نشسته بود دستش مثل برف سفید بود و حتی یک خط هم رو دستاش نبود و دستهای خودم رو که دیدم خجالت کشیدم و تصمیم گرفتم از این به بعد دستکش دستم کنم تا انقدر دستم خراب نشه. هفته ی پیش هم که چند روز تعطیل بودیم با بابایی می رفتیم پارک سر کوچه و بابایی می دوید و ورزش می کرد و منم با امیررضا پیاده روی می کردم تا خوابش ببره و بعد که خوابش می برد با دستگاههای ورزشی توی پارک کار می کردم ولی متاسفانه این هفته اصلاْ نتونستیم بریم و دیگه از این به بعد هم که هوا خیلی سرد می شه و فکر نکنم بتونیم بریم. فردا و پنج شنبه ی دیگه هم عروسی دعوتم و فکر کنم دوباره مشکل لباس خواهم داشت. البته نسبت به عروسی قبلی یه کم هیکلم بهتر شده ولی خوب این شکم وامونده هنوز تو نرفته. خوب دیگه من برم همکارم اومده. راستی عکس  هم از ۶ ماهگیش انداختم که انشاا... چند روز دیگه میام می ذارم..

من امروز حال و حوصله ی کار ندارم. از صبح تو وبلاگ ها می چرخیدم گفتم بیام وبلاگ خودم رو هم آپ کنم. البته اگه همکارم از راه نرسه...

هفته ی سومیه که میام سر کار و حسابی سخته... مخصوصاْ صبح ها که می خوام بیام. خونه خودمون از خونه مامانم دوره و یا من مجبورم برم اونجا چند روز بمونم یا اینکه مامانم بنده خدا صبح زود با بابام میاد خونمون. خلاصه که خیلی سخته. ساعت کاریه ما هم از ۷ شروع می شه و من تا کارام رو بکنم و بیام ساعت ۸ شده و ۱ ساعت مرخصی شیردهیم هم تموم شده و بعد از ظهر نمی تونم زودتر بیام. امیررضا هم همچنان شیشه نمی خوره و مامانم با بدبختی بهش غذا می ده. مادرشوهرم هم که هر وقت می بینش می گه بچم صورتش یه ذره شده...  و اعصاب من رو بیش از پیش خورد می کنه. شیرم هم حسابی تو این مدت کم شده. نمی دونم چی کار کنم. احساس می کنم دارم به بچم ظلم می کنم. این اداره ی مسخره ی ما هم مرخصی بدون حقوق به کارمندان قراردادی نمی ده. اگه تا عید می تونستم مرخصی بدون حقوق بگیرم خیلی خوب بود. بعدش دیگه امیررضا نزدیک یک سالش بود و می تونستم با خودم بیارمش و بذارمش مهد. دیگه حسابی کلافه شدم. امیررضا هم تازگی ها وقتی حاضر می شم و می خوام از خونه برم بیرون می زنه زیر گریه. بعد از ظهر ها هم که میام اولش اصلاْ من رو نگاه هم نمی کنه. انگار که باهام قهر کرده باشه. نمی دونم شاید هم خیالاتی شدم. پنج شنبه جمعه ها که پیش خودم هست چون بهش بیشتر شیر می دم  روزهای اول هفته خیلی مامانم رو اذیت می کنه و تا میاد عادت کنه باز پنج شنبه از راه می رسه. این هفته که سه شنبه تعطیله و چهارشنبه هم خودم نمی رم. فکر کنم هفته ی دیگه پدر مامانم رو دربیاره. خوب دیگه من برم...همکارم از راه رسیده...بقیه تعریف ها باشه برای بعد....