اول از همه از دوستان عزیزمون که تولد امیررضا رو تبریک گفتند خیلی خیلی ممنونم. روی ماه همتون رو می بوسم

اینا هم عکسهای تولد که قولش رو داده بودم.

اینجا امیررضا بسیار خوشحال بود چون یه حوض اونجا بود و امیررضا از کردن بادکنک در اون لذت می برد

بعد دیگه با هزار بدبختی بردمیش یه جای دیگه که هنوز آثار گریه در چشمش پیداست

ولی خوب امیررضا هم خدا رو شکر همیشه یه سوژه پیدا می کنه و حالا گیر داده بود به این گربه ی بیچاره و با بادکنک می زد بهش و می گفت برو.

بعد دیگه حدود ساعت ۱۱ بود که رفتیم شام بخوریم و امیررضا هم انقدر شیطونی کرده بود که دیگه آروم سر جاش نشسته بود.

کیکش رو هم چون همون شب گرفته بودیم معمولی بود و فقط یه فیل کوچولو روش گذاشته بود ولی بد نبود. خیلی هم خوشمزه بود.

ساعت ۱۲ هم رفتیم خونه ی بابا اینا و اونجا دوباره چون شمع رو یادمون رفته بود با خودمون ببریم جشن گرفتیم و امیررضا هم با دیدن شمع خواب از سرش پرید.

و خلاصه جشن ما تا ساعت ۱ بامداد ادامه داشت و اگر امیررضا رو ول می کردیم می خواست تا صبح ما براش شمع روشن کنیم و فوت کنه!

 

و حالا عکسهای جشن تولد در مهد کودک.

این عکس کیکش از نزدیک که باز چون شب قبل از تولد رفته بودیم فقط تونستیم یه چیز ساده سفارش بدیم ولی بامزه شده بود.

اینجا از دیدن عشقش یعنی شمع داره ذوق می کنه! ولی دیگه تو مهد کودک که مثل ما به حرفش گوش نمی دن و فقط یه بار تونست شمع رو فوت کنه.

 

بعد از اینکه بچه ها دورش جمع شدند همش داشت غر می زد و دختر جلوییش رو هول می داد و می گفت برو. نمی دونم چه دشمنی باهاش داشت. اونم از رو نمی رفت و همونجا وایساده بود.

 

خوب دیگه ما بریم. ببخشید عکسها زیاد شد.

 

 

امروز تمام ستاره های آسمان میهمان جشن من هستند زیرا که فرشته ای از آسمان آمده تا طعم خوش آسمانی بودن را به من بچشاند !! عزیزم سالگرد حضورت در میان زمینی ها رو بهت تبریک می گم

پسرک شیطون من تولدت مبارک! قربونت برم من مامانی که انقدر شیطونی! خدایا شکرت که به من یک فرزند سالم عطا کردی.  باورم نمی شه که انقدر بزرگ شدی خوشگل من.  ۲ سال پیش در همین لحظات بود که منو از اطاق عمل اوردن بیرون و در حالیکه از درد به خودم می پیچیدم فقط از دکترها می خواستم که بچمو بهم نشون بدن. همش فکر می کردم که خدایی نکرده یه بلایی سرت اومده. وقتی که تو رو اوردن تو اتاق مثل برف سفید بودی. با تعجب نگاهت می کردم و باورم نمی شد که تو همونی هستی که ۹ ماه انتظارت رو می کشیدم. خیلی با اون چیزی که فکر می کردم فرق می کردی. وای چه لحظاتی بودند. همه مشغول روبوسی و تبریک و عکس انداختن بودن و من هم همزمان غرق در شادی و درد بودم. حالا ۲ سال از اون روز می گذره و پسر کوچولوی من کلی بزرگ شده.  کلی به زبون خودش برامون حرف می زنه و ما هم با شنیدن هر کلمه ی جدیدش غرق در شادی می شیم. واقعاْ این حس شادی که هر بار که کار جدیدی یاد می گیری ما تجربه می کنیم خیلی دوست داشتنیه.  عاشق اینم که وقتی میری مهد کودک یا با بابایی میری پارک ازت می پرسم چه خبر؟ و تو با هیجان برای من توضیح می دی و گاهی اوقات هم یه چیزی می گی و می خندی و من فقط ۱۰٪ حرفهات رو متوجه می شم آخه وقتی جمله می سازی ذوق زده می شی و کلمه هایی هم که بلدی رو هم اشتباه می گی و اصلاْ معلوم نیست چی داری می گی هر کی تلفن می زنه بعد از اینکه من گوشی رو قطع کنم خیلی جدی می پرسی کی بود؟ یا زنگ خونه رو که می زنند. فقط نمی دونم چرا یه مدته به جای اینکه بگی بابا بود می گی آ آ (آقا بود) آخه پسرک گلم این چه حرفیه می زنی مردم فکر بد می کنند و می گن لابد آقا اومده خونشون. البته چند دفعه از سوپر برامون چیزی اوردن و شاید تو منظورت اون آقاهه. کلی حرف جدید دیگه هم می زنی که بعداً تو یه پست مفصل می نویسم.

دیروز هم یه جشن کوچولو به مناسبت تولد امیررضا گرفتیم که فقط خودمون و مامانم اینا بودیم. رفتیم بیرون یه جا شام خوردیم. امیررضا هم که تا تونست شیطونی کرد و ما رو اذیت کرد بعد هم چون شمعها رو یادمون رفته بود با خودمون ببریم خونه که اومدیم(ساعت ۱۲) شمعها رو کیک گذاشتیم و امیررضا هم ۱۰-۱۵ بار این دو تا شمع رو فوت کرد و آخرش هم با گریه شمعها رو از رو کیک برداشتیم. فردا هم قراره تو مهدکودک براش تولد بگیرم. عکسهای دیشب رو هم با عکسهای فردا با هم در پست بعدی می ذارم.

خدانگهدار